Manchester City - Górnik Zabrze

Przewrotność faktów i liczb znów dała o sobie znać. Oto dokładnie rok po magicznych i ziejących grozą siedmiu minutach na Turf Moor Manchester City w kluczowym momencie sezonu znów gromi rywala w sposób podobnie perfekcyjny i kompletny. Pamiętne 6:1 z Burnley i późniejsze 5:1 z Birmingham wprawdzie nie zapobiegły późniejszym porażkom z United i Tottenhamem, które odsunęły nas od Ligi Mistrzów, jednak co pogrom, to pogrom. Bardzo mi brakowało takiego spotkania w tej kampanii Premiership - było 4:0 z Aston Villą, było 4:1 z Fulham, ale stricte pogromu do minionej niedzieli nie uświadczyliśmy.

Obaw po przerwie na kadry narodowe miałem sporo, entuzjazmu zaś niewiele, ale to co zobaczyłem w powtórce pozwolił mi zregenerować  siły przed decydującą fazą sezonu. Nie chodzi tylko o pięć goli, lecz o sposób w jaki wynik został osiągnięty. Dominacja przez pełne 90 minut, praktycznie żadnego zagrożenia ze strony Sunderlandu, interesująca gra w ataku i nawet Mario Balotelli nie zgrzeszył myślą, mową, uczynkiem bądź zaniedbaniem. Carlosowi Tevezowi udało się coś strzelić(oby na przełamanie), Johnson wrócił na boisko w stylu najlepszym z możliwych, a defensywa, z awaryjnym(i świetnym!) Boyatą na prawej stronie, pokazała tak charakterystyczną dla rzemiosła Manciniego klasę. Zachwycam się nie bez powodu - zespół potrzebował tego zwycięstwa jak tlenu. Pewności siebie przed starciami z Liverpoolem czy United nigdy za wiele.

(Alex Livesey/Getty Images Europe)

Powiecie, że Sunderland w kiepskiej formie i przegrał po trosze na własne życzenie. Zgodzę się, acz nie bez zastrzeżeń - ileż to razy graliśmy z zespołami słabszymi, zaciekle stawiającymi zasieki i zadowolonymi z remisu bądź skromnego prowadzenia? Lista meczów "dlaczego The Citizens nie będą mistrzami", wspominana przeze mnie wielokrotnie, jest długa i bezwzględna. Nawet osławione odejście od "trójki" defensywnych pomocników(jak wie każdy kto widział choćby kilka meczów City, Mancini nie stosuje 3 DM, gdyż Yaya Toure jest zorientowany ofensywnie) na rzecz czegoś w rodzaju 4-1-3-2(tu wariantów jest przynajmniej kilka) nie dawało oczekiwanych rezultatów. Naturalnie brakuje drugiego(lewego) nominalnego skrzydłowego, by móc przejść w to 4-2-4, które eksplodowało rok temu z Burnley i Birmingham(rekompensata Kolarowem nie jest aż tak skuteczna) i wydaje się, że The Citizens potrzeba czasu i większego zrozumienia na boisku, aby 'ofensywniejszy' wariant mógł być skuteczny. W niedziele wyszło wspaniale, co dobrze rokuje na przyszłe starcia z drużynami niżej notowanymi.

Pierwszy krok z ośmiu ku Lidze Mistrzów wykonany. Mając prawie wszystkich zawodników zdrowych i gotowych do gry Mancini ma z czego wybierać. Nadal czekam na faktyczne przebudzenie Teveza, swoje parę groszy powinien dodać Dżeko(najlepsze i tak pokaże w przyszłym sezonie), ale najbardziej liczę na Adama Johnsona. Jego powrót może zaważyć o naszym losie w tym sezonie, zarówno w lidze, jak i Pucharze Anglii. Zobaczcie pierwszy gol z Czarnymi Kotami a zrozumiecie, o co chodzi. Roberto Mancini słusznie prawi, iż Adam jest właściwie jedynym zawodnikiem, który wchodząc z ławki ma umiejętności, aby zmienić oblicze spotkania. I wcale mnie nie zaskoczy Gareth Barry w jego miejsce na poniedziałkową wojnę w Liverpoolu. Co ważne, do Manchesteru wrócił Pablo Zabaleta, miejmy nadzieję, że nie będzie już musiał latać do Argentyny, a powrót jego ojca do zdrowia będzie przebiegać pomyślnie. Richards podobno da radę się wykurować na derby, pożyjemy, zobaczymy, choć nie ukrywam, że to mój faworyt na prawą stronę... i naszego menadżera również.

Tak, to może być przełomowy moment sezonu 2010/2011 dla Manchesteru City i Roberto Manciniego, który jest bardzo bliski zapewnienia sobie posady na przyszły rok. Czyli zgodnie z moimi oczekiwaniami ;-)

Londyn zrobił nam wczoraj wielką przysługę. Chelsea, Arsenal i Tottenham solidarnie zremisowały swoje mecze, co stawia Manchester City w bardzo dobrej pozycji przed dzisiejszym starciem z Sunderlandem. Szczególnie ważny remis Kogutów, oznaczający czwarty mecz bez zwycięstwa i trzeci podział punktów z rzędu(a Wigan, mówiąc szczerze, mogło nawet wygrać). Co do dwóch pozostałych rywali o Ligę Mistrzów, to jeśli uda się ugrać 3 punkty City, to wyścig znów nabierze rumieńców. Oby tylko nie doszło do powtórki z rozrywki i decydującego meczu z Tottenhamem o czwartą lokatę jak przed rokiem. Przełożone spotkanie wpada tym razem między 36. a 37. kolejką Premiership.

Sunderland od swojego ostatniego zwycięstwa(22 stycznia 2:1 na Bloomfield Road) rozegrał zaledwie sześć spotkań(pięć porażek, jeden remis). Podopieczni Steve'a Bruce'a dawno temu odpadli ze wszystkich pucharów, a Manchester City, walczący na trzech frontach, w analogicznym okresie zagrał aż czternaście razy(7 zwycięstw, cztery remisy, trzy porażki). Nie zmienia to faktu, że forma Sunderlandu jest nieco myląca - powinni przegrać z Arsenalem(poratował ich arbiter), za to nie zasłużyli na porażkę ze Stoke City(błędy sędziego i dwie uznane nieprawidłowe bramki dla ekipy Pullisa), a i karny podyktowany Liverpoolowi nie był klarowny. Punkty oczywiście nie kłamią - Czarne Koty zdobyły zaledwie jeden, a City aż osiem.

Nie ukrywam, iż po porażce z Chelsea zgasło we mnie sporo optymizmu. Odpadnięcie z Ligi Europy, przegrane derby, paskudne występy z Wigan i Fulham oraz minimalna, nieefektywna taktyka na Stamford Bridge plus nieskuteczny Tevez to obraz dość przygnębiający. A przerwa reprezentacyjna robi swoje i nie wiem, czego się po The Citizens spodziewać. Popisu niemocy strzeleckiej jak z Blackburn czy Birmingham? Szybkiego gola jak z Boltonem i Newcastle? Albo piłkarze znów przejdą obok meczu, licząc na tunel pod Al-Habsim czy rzut karny? W pewnym sensie dobrze, że w trakcie zmagań będę na Rosevelta kibicował Górnikowi... Chciałoby się, aby ten sezon już się zakończył.

Wracają Tevez i Johnson(ten drugi ponoć jeszcze nie jest gotów na 100%). Poza kadrą Boateng, który być może będzie do dyspozycji Manciniego dopiero w maju, co na dobrą sprawę kończy przeciętny pierwszy sezon Niemca w Manchesterze City. Kontuzję w meczu U-21 złapał Richards(jeszcze kilka takich wypadków i naprawdę przestanę lubić piłkę reprezentacyjną...) i z prawych obrońców pozostał nam Pablo Zabaleta. Ojciec Argentynczyka na szczęścia wraca do zdrowia po wypadku i Pablo może skupić się na piłce. Było tak jeszcze trzy dni temu, niestety stan Zabalety seniora pogorszył się i piłkarz odwołał lot do Manchesteru. Poza nim awaryjnie na tej pozycji grał już Boyata, a w ostateczności jest Recee Wabara, wciąż wypatrujący swojego debiutu w Premiership. Na kogo postawi Mancini? Obstawiam, że będzie to Belg, w którego doświadczenie Roberto inwestuje już od ponad roku.

Najnowsza historia pojedynków obu klubów obfituje w emocje: pamiętamy wszak ostatnie dwie wizyty na Stadium of Light, tę najbliższą - fatalne pudło Teveza i gol Benta z karnego w samej końcówce, czy to starcie z zeszłego sezonu, gdzie remis pięknym strzałem w okienko zapewnił nam... kibic Sunderlandu, Adam Johnson. Podobnie na CoMS w grudniu 2009, kiedy padło pamiętne 4:3, a Mark Hughes pożegnał się z Eastlands. A co by sięgnąć do wydarzeń z minionego wieku, przypomnę sezon 1990/1991. 39 tysięcy ludzi na Maine Road, Sunderland broni się przed spadkiem, ale przegrywając z City 2:3 opuszczają angielską ekstraklasę. Co znaczące, dwa gole dla gospodarzy zdobył Nail Quinn, późniejszy zawodnik ekipy z SoL, a obecnie - prezes tegoż klubu.